Ang lungsod na mahal natin, sama-sama nating patatakbuhin.

Kumusta, at maraming salamat sa pagbisita sa page ko! Karangalan ko na nandito kayo.

Hindi ko kailanman inakalang tatakbo ako sa pwesto. Tapos nalaman kong may data center na itatayo, 500 talampakan lang mula sa ating mga tahanan at paaralan, at hindi ko kayang panoorin na lang itong mangyari.

Kaya nagsimula akong makipag-usap sa mga kapitbahay. Ang mga usapang iyon ay lumago at naging isang koalisyon, at ang hiningi lang namin sa konseho ay isang saglit na paghinto — para lang matiyak na talagang gusto ito ng ating komunidad. Binalewala kami. Habang lalo kong sinisiyasat kung paano nagdedesisyon sa City Hall, lalo kong nakikitang hindi lang pala ito tungkol sa iisang proyekto.

Isa itong padron: mga desisyong ginagawa nang wala ang mga residente sa silid, mga gastos na lumolobo nang walang may managot, at mga pangunahing pananggalang na naaayos lang matapos nang magbayad ang lungsod ng kapalit. At ang mga residente ang siyang nagpapasan ng gastos na iyon. Napakaraming desisyon ang ipinapaliwanag sa mga residente matapos nang mangyari — kung ipapaliwanag pa man. Ganito nasisira ang tiwala, at kapag nawala na ito, lahat ay mas mahirap ayusin, mas mahirap pondohan, mas mahirap itayo.

Tumatakbo ako para sa konseho dahil puwedeng eksperto ang lungsod sa zoning code, badyet, at legal na proseso, pero ang trabaho nito ay paglingkuran ang mga taong naninirahan dito. Ang layunin ko ay isang pamahalaang tunay na tagapag-alaga ng lungsod na ito, na nakakahuli ng problema bago ito bayaran ng mga residente, at tumatrato sa tinig ng mga residente bilang isang bagay na talagang pinapakinggan, hindi lang pinoproseso.

Ang Pittsburg ay ating lungsod. Alagaan natin ito, nang sama-sama.